“ถ้ายารักษาแม่ราคาเดือนละ 80,000 บาท…คุณจะยอมหมดตัวเพื่อยื้อชีวิตแม่ไหม?” ผมเคยต้องตอบคำถามนี้มาแล้ว

บางคำถามเราอาจตอบได้ง่าย ๆ ตอนที่มันยังไม่เกิดกับเรา แต่พอถึงวันที่ต้องเลือกจริง ๆ เชื่อผมเถอะครับ…แค่จะคิดอะไรให้เป็นเหตุเป็นผล ยังยากเลย
 

ผมอ่านประเด็นจากโพสต์ของ ศ.นพ.ชวลิต เลิศบุษยานุกูล แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านมะเร็ง โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ที่ตั้งคำถามชวนคิดว่า…

พ่อป่วยเป็นมะเร็ง หมอบอกว่ามียาตัวใหม่ที่อาจช่วยยืดชีวิตได้อีก 1–2 ปี

แต่ค่ายาเดือนละ 80,000 บาท ไม่อยู่ในสิทธิบัตรทอง

ขณะที่เงินเก็บทั้งบ้านมีเพียง 900,000 บาท

เราจะทุ่มเงินทั้งหมดเพื่อรักษาพ่อ หรือเลือกรักษาตามสิทธิที่มี?
 

ผมอยากบอกคุณหมอว่า…

ผมเคยอยู่ตรงนั้นมาแล้วครับ แต่ของผมเป็นแม่

จำวันที่หมอพูดถึงทางเลือกในการรักษาได้เลยครับ

ตัวชาไปหมด…

ในหัวมีแต่คำถามว่า เอายังไงดี? เงินจะพอไหม? ถ้ารักษาแล้วไม่ได้ผลล่ะ? แล้วถ้าไม่รักษา เราจะเสียใจไปตลอดชีวิตหรือเปล่า?

สุดท้ายครอบครัวผมตัดสินใจสู้ครับ

แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมทำทุกครั้งก่อนตัดสินใจ
 

ผมเรียกทุกคนในบ้านมาคุยกัน

หมอบอกว่าอะไร ทางเลือกมีอะไรบ้าง ต้องใช้เงินเท่าไร และเรากำลังจะเจอกับอะไร

แล้วคำถามสุดท้ายที่ผมต้องถามคนสำคัญที่สุดก็คือ…
 

“แม่…แม่สู้ไหม?”

ถ้าแม่สู้ พวกผมก็สู้

รอบแรกเราใช้เงินเก็บที่มีอยู่ครับ

โชคดีที่ผมเคยวางแผนการเงินให้แม่ไว้บ้างแล้ว แม้แผนนั้นยังไปไม่ถึงเป้าหมาย ก็ต้องนำเงินออกมาใช้ก่อน

การรักษารอบแรกใช้เวลาประมาณ 6 เดือน

ผลออกมาดีมากครับ แม่อาการดีขึ้น จนพวกเรามีความหวังอีกครั้ง

แต่โรคก็ยังอยู่ และรุนแรงมาก

หมอบอกว่าต้องรักษาต่ออีกหนึ่งรอบ

คราวนี้เงินเก็บไม่พอแล้วครับ…
 

เราต้องยืมเงินมารักษาแม่

แต่พอเห็นแม่ดีขึ้น พวกเราก็มีกำลังใจทำงาน หาเงิน เตรียมพร้อมสำหรับการรักษาครั้งต่อไป

แม่ก็สู้ครับ สู้มากด้วย

จนกระทั่งรอบที่สอง…

เราซื้อยามาเตรียมไว้แล้ว

แต่สุดท้าย ถึงใจแม่จะสู้แค่ไหน ร่างกายแม่ก็ไม่ไหวจริง ๆ
 

แล้วเราก็เสียแม่ไป…

ยาที่ซื้อไว้ต้องนำไปบริจาค

ส่วนหนี้ที่ยืมมา ก็ยังต้องทยอยใช้คืนต่อไป

เรื่องนี้ผ่านมาจนถึงวันนี้ ผมยังคิดถึงแม่เสมอครับ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่อยากบอกทุกคน
 

ผมไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนั้นเลย

ไม่ใช่เพราะเรามีเงินมากมาย และไม่ใช่เพราะเราไม่เจ็บปวดกับการสูญเสีย

แต่เพราะบ้านเราตัดสินใจร่วมกัน

บางคนช่วยเรื่องเงิน บางคนช่วยดูแล บางคนเป็นกำลังใจ

ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด

และที่สำคัญที่สุด…แม่ได้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจว่าจะรักษาต่อหรือไม่

ผมเชื่อว่าแม่รับรู้ครับ ว่าพวกเรารักแม่มากแค่ไหน

แต่ผมก็อยากบอกอีกอย่างหนึ่งนะครับ
 

เรื่องของผม ไม่ได้แปลว่าทุกครอบครัวต้องยอมเป็นหนี้หรือหมดตัวเพื่อรักษาคนที่รัก

แต่ละครอบครัวมีข้อจำกัดต่างกัน โอกาสที่การรักษาจะได้ผลก็ไม่เท่ากัน และความต้องการของผู้ป่วยแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน

ก่อนตัดสินใจ เราควรคุยกับแพทย์ให้เข้าใจทั้งประโยชน์ ความเสี่ยง คุณภาพชีวิต ทางเลือกในการรักษา และสิทธิที่อาจใช้ได้

การวางแผนการเงินก็ช่วยได้มากครับ แต่ถึงจะวางแผนมาดีแค่ไหน ชีวิตจริงก็อาจพาเราไปเจอสถานการณ์ที่ไม่มีใครเตรียมพร้อมได้ทั้งหมด
 

บางครอบครัวเลือกสู้ด้วยยาราคาแพง บางครอบครัวเลือกดูแลตามสิทธิที่มี บางครอบครัวเลือกให้คนที่รักใช้เวลาที่เหลืออย่างสบายที่สุด

ผมไม่คิดว่าเราควรตัดสินความรักของใครจากจำนวนเงินที่เขายอมจ่าย

เพราะสุดท้ายแล้ว…
 

เงินที่จ่ายไปอาจซื้อโอกาสในการรักษาได้ แต่ไม่ได้รับประกันว่าเราจะซื้อเวลาอยู่กับคนที่รักได้มากเท่าที่หวัง

สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากเรื่องนี้ คือเราไม่จำเป็นต้องแบกการตัดสินใจที่ยากที่สุดในชีวิตไว้เพียงคนเดียว

คุยกันทั้งบ้าน ฟังหมอ และที่สำคัญ อย่าลืมฟังคนที่กำลังป่วยด้วย

ผมขอเป็นกำลังใจให้ทุกครอบครัวที่กำลังเผชิญสถานการณ์แบบนี้ครับ

ไม่ว่าท้ายที่สุดคุณจะเลือกทางไหน ขอให้รู้ไว้อย่างหนึ่งว่า…
 

ถ้าคุณตัดสินใจด้วยความรัก ด้วยข้อมูลที่ดีที่สุดเท่าที่มี และเคารพความต้องการของคนที่คุณรัก คุณไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตที่เหลือกล่าวโทษตัวเองเพียงเพราะผลลัพธ์ไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง
 

ผมเชื่อว่าไม่ว่าคุณจะเลือกอย่างไร พ่อแม่ก็ยังรักคุณอยู่ดี

แล้วคุณล่ะครับ…ถ้าวันหนึ่งต้องเลือกระหว่างเงินเก็บทั้งชีวิต กับโอกาสที่จะได้อยู่กับพ่อแม่อีกสักระยะ คุณคิดว่าตัวเองจะตัดสินใจอย่างไร?
 

อยากฟังประสบการณ์ของทุกคนครับ โดยเฉพาะคนที่เคยผ่านเรื่องนี้มา เพราะคำตอบของคุณอาจช่วยให้ใครอีกหลายครอบครัวรู้สึกว่าเขาไม่ได้เผชิญเรื่องนี้อยู่เพียงลำพัง 

ThaiPFA | สร้างนักวางแผนการเงิน เพื่อชีวิตการเงินที่ดีขึ้นของคนไทย
 

#ค่ารักษามะเร็ง #รักษามะเร็ง #ความรักของแม่ #ครอบครัว #ค่ารักษาพยาบาล #บัตรทอง #สิทธิรักษาพยาบาล #วางแผนการเงิน #วางแผนสุขภาพ #ดูแลพ่อแม่ #ข้อคิดชีวิต #ThaiPFA